زنبوری و دوستان


زنبوری و دوستان

یکی بود یکی نبود زیر گنبد کبود هیچکی نبود. توی سرزمین قصه‌ها، توی یه شهر کوچک و سرسبز، یه زنبور کوچولویی بود که با خانواده‌ی بزرگش توی یه کندوی عسل زندگی می‌کردند.

بچه‌ها می‌دونید زنبورها چطوری و کجا زندگی می‌کنن و اینکه چه چیزی برای ما انسان‌ها درست می‌کنن؟

راستی بگو ببینم می‌دونی زنبورها چند نوع هستند؟

خلاصه پدر و مادر زنبور کوچولو همراه بقیه زنبورها هر روز صبح که می‌شد از کندو بیرون می‌رفتن و برای تهیه عسل دنبال گل‌های زیبا و خوشبو می‌گشتند؛ اما چون شهر بزرگ‌تر شده بود و خونه‌های زیادی ساخته بودند، گل‌ها و درخت‌ها کم شده بودند و پدر و مادر زنبور کوچولو مجبور بودند مدت زیادی برای پیدا کردن گل‌های خوشمزه و خوشبو به گشت‌وگذار برن. و به‌همین دلیل زنبور کوچولو مدت زیادی رو تنها می‌موند.

یه روز که زنبور کوچولو تنها توی کندو خوابیده بود، یه‌هو یه صدایی شنید. بچه‌های قشنگم فکر می‌کنید زنبوری ما چه صدایی شنیده بود؟ می‌تونید حدس بزنید؟

بله درسته، زنبوری صدای واق‌واقع زدن یه توله‌سگ رو شنید. زنبوری از کندو بیرون رفت و دید که یه توله‌سگ ناز و پشمالو با چشم‌های آبی، تنها بود و داره واق‌واقع می‌کنه.

زنبوری رفت جلو و بهش گفت: چی شده چرا داری سروصدا می‌کنی؟

هاپو کوچولو گفت: مامانم رفته بیرون برای پیدا کردن غذا؛ من خیلی تنهام حوصله‌م سر رفته.

زنبوری گفت: منم تنهام، مادر و پدر من هم برای پیدا کردن شهد گل از کندو بیرون رفتن. می‌ای با هم دوست بشیم؟ هاپو کوچولو خوشحال شد و گفت: آره، بیا با هم بازی کنیم تا وقتی که مادرمون به خونه میاد.

هاپو کوچولو و زنبوری قصه ما هر روز صبح وقتی پدر و مادرشون برای پیدا کردن غذا از خونه بیرون می‌رفتن با هم بازی می‌کردن و شاد بودند.

بچه‌های گلم شما هم وقتی پدر و مادرتون می‌رن سر کار کجا می‌رید؟ خونه مامان‌بزرگ یا مدرسه یا مهدکودک؟ شما هم دوست‌های زیادی دارید؟ به نظرتون زنبور کوچولو و هاپوی پشمالو کار خوبی کردند که با هم دوست شدند؟

یه روز که زنبوری و هاپو کوچولو توی باغچه داشتند بازی می‌کردن صدای جیک‌جیک خیلی آرومی رو شنیدند. هاپو کوچولو یه جوجه خیلی کوچولو پیدا کرد که از لونه پایین افتاده بود و دستش درد می‌کرد. زنبوری پرواز کرد تا لونه را پیدا کند و با کمک دوستانش مادر جوجه — کبوتر سفید — را پیدا کردند.

در راه، زنبوری این شعر را می‌خواند:

ای زنبور طلایی
نیش می‌زنی بلایی
پاشو پاشو بهاره
گل وا شده دوباره
کندو داری تو صحرا
سر می‌زنی به هر جا
پاشو پاشو بهاره
عسل بساز دوباره

خلاصه کبوتر سفید قبول کرد و یه لونه‌ی جدید و بزرگ‌تر توی باغچه روی یه درخت ساخت. هر روز صبح وقتی مامان و بابای زنبوری و هاپو کوچولو برای پیدا کردن غذا از خونه بیرون می‌رفتن، جوجه کوچولو که داشت پرواز کردن رو یاد می‌گرفت می‌اومد پیش زنبور طلایی و هاپوی مهربون و با هم بازی می‌کردند.

جوجه کوچولو و هاپوی مهربون و زنبور طلایی فهمیدند که دوست بودن و با هم مهربون بودن چقدر خوبه و چقدر می‌تونه به اون‌ها کمک کنه.

بچه‌های عزیزم امیدوارم شما هم بتونید دوست‌های خوب و مهربونی توی مهد کودک زنبور پیدا کنید.

بازگشت به شعر و قصه

↑